Fizjoexpert Futuro

Grasica jest gruczołem wchodzącym w skład układu limfatycznego. Leży pośrodkowo poniżej gruczołu tarczowego i do przodu od tchawicy w dolnej części szyi oraz górno-przedniej części jamy klatki piersiowej. W uproszczeniu mówi się, że grasica leży tuż za mostkiem. Różni się od pozostałych narządów układu limfatycznego następującymi cechami:

  • pochodzenie nabłonkowe;
  • brak tkanki łącznej siateczkowatej;
  • brak grudek chłonnych;
  • produkcja wyłącznie limfocytów T;
  • brak reakcji immunologicznych skierowanych przeciwko obcym antygenom w narządzie.

Narząd powstaje w szóstym tygodniu życia płodowego, a wzrasta do 3 roku życia osiągając około 40 gram.

Grasica - budowa, funkcje

Budowa

Grasica zbudowana jest z kory podzielonej na liczne płaciki, można zatem mówić o budowie zrazikowej narządu. Płaciki są ze sobą spojone za pomocą tkanki łącznej i tłuszczowej. W budowie wyróżnia się także rdzeń, który jest wspólny dla wszystkich zrazików kory.

W części rdzennej grasicy występują ciałka Hassala. Są to drobne struktury utworzone przez komórki nabłonkowe. Pojawiają się już w życiu płodowym, przy czym ich liczba wzrasta aż do okresu dojrzałości płciowej. Najprawdopodobniej jest to miejsce rozpadu limfocytów.

Unerwienie i unaczynienie

Głównym źródłem krwi tętniczej grasicy jest tętnica podobojczykowa. Na powierzchni zewnętrznej narządu znajduje się bogata sieć żył. Większe uchodzą do żył ramienno-głowowych i żyły głównej górnej, natomiast te drobniejsze do żył piersiowych wewnętrznych oraz do żyły tarczowej dolnej.

Unerwienie grasicy pochodzi od nerwu błędnego i części współczulnej autonomicznego układu nerwowego.

Sklep Spirulina

Grasica – funkcje

Grasicę nazywa się narządem chłonnym nadrzędnym, ponieważ kieruje wszystkimi naczyniami chłonnymi. W okresie zarodkowym produkowane w szpiku kostnym limfocyty dostają się do grasicy, gdzie uczą się rozpoznawania obcych tkanek. Następnie wędrują do innych narządów chłonnych, które dopiero po porodzie przejmują funkcję wytwarzania tych elementów morfotycznych. Limfocyty grasicze (“T”) lokalizują się między innymi w śledzionie. Obszary te nazywamy grasiczozależnymi.

Inną funkcją grasicy jest produkcja hormonów. Zaliczamy do nich między innymi tymozynę, grasiczy czynnik humoralny, tymulinę, tymopoetynę oraz tymopentynę. Dwa pierwsze są najbardziej znane. Tymozyna przyspiesza dojrzewanie limfocytów, wykazuje działania antynowotworowe oraz pełni istotną rolę podczas zwalczania chorób autoimmunologicznych. Grasiczy czynnik humoralny pełni podobne funkcje, jednak dodatkowo przyspiesza procesy regeneracji tkanek oraz podnosi ogólną odporność.

Wrodzony brak grasicy powoduje zmniejszenie liczby limfocytów we krwi obwodowej, zanik układu limfoidalnego obwodowego oraz brak odporności immunologicznej typu komórkowego.

Ciekawym zjawiskiem jest również inwolucja grasicy pod wpływem hormonów płciowych. W okresie pokwitania zanika utkanie limfoidalne w narządzie, jest bowiem zastępowane tkanką tłuszczową. W efekcie w organizmie zmniejsza się liczba nowych limfocytów T, a organizm staje się mniej odporny.

Choroby grasicy

Do najczęstszych chorób grasicy zalicza się:

  • grasiczak;
  • miastenię.

Grasiczak

Należy do nowotworów złośliwych wywołujących niespecyficzne objawy, przez co często rozpoznaje się go zbyt późno. Do częstych objawów zalicza się kaszel lub ból w klatce piersiowej.

Miastenia

Jest schorzeniem autoimmunologicznym dotyczącym połączeń nerwowo-mięśniowych. Ma ścisły związek ze zmniejszeniem się ilości receptorów acetylocholiny. Objawia się zwiększoną męczliwością mięśni.

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka. Tom II, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2014.
  2. Traczyk W., Fizjologia człowieka w zarysie, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław