eFizjoterapia

Angina to pojęcie służące do określania ostrego zapalenia błon śluzowych gardła oraz migdałków podniebiennych, czemu towarzyszą również inne objawy. Może być spowodowana infekcją bakteryjną lub wirusową. Najczęściej angina występuje u dzieci, jednak diagnozuje się ją również często u dorosłych.

Angina infekcja wirusowa

Z czego wynika angina?

Najczęstszą przyczyną anginy jest zakażenie wirusowe, ponieważ aż w około 90% przypadków. U pozostałych za przyczynę uznaje się zakażenie paciorkowcem ropotwórczym. Najrzadziej (u mniej niż 1% pacjentów) stwierdza się zakażenie innymi bakteriami.

Zobacz również: Zapalenie oskrzeli.

Jak objawia się angina?

Przy zwykłym zapaleniu gardła i migdałków podniebiennych stan zapalny i inne objawy występują tylko miejscowo i ograniczają się do wspomnianych struktur. To właśnie odróżnia zwykłe zapalenie od anginy. Przy anginie bowiem występują objawy zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Do miejscowych zalicza się ból, zaczerwienienie, obrzęk, pieczenie gardła. Z kolei do towarzyszących temu objawów ogólnoustrojowych zalicza się:

  • podwyższenie temperatury ciała – zwykle pojawia się bardzo wysoka gorączka;
  • uczucie ogólnego przemęczenia i rozbicia;
  • bóle kostno-stawowe;
  • u dzieci do około 7. roku życia mogą pojawiać się wymioty.

Dolegliwości bólowe gardła są bardzo silne, początkowo mogą utrudniać nawet mowę. Opuchlizna w skrajnych przypadkach prowadzi do niedrożności gardła. Po około 2 dobach na błonach śluzowych gardła zazwyczaj pojawiają się masywne, śluzowo-ropne naloty.

Sklep Spirulina

Diagnostyka anginy

Na wstępie warto przeprowadzić rozpoznanie przyczyny swoich dolegliwości. Najlepiej, aby dokonał tego doświadczony lekarz. Wykazanie, czy infekcja jest wirusowa czy bakteryjna ma istotne znaczenie podczas doboru metod leczenia. Głównym czynnikiem służącym do rozpoznania rodzaju anginy wyłącznie po objawach jest fakt, że anginie wirusowej towarzyszy zwykle katar i suchy kaszel, co z kolei nie występuje przy anginie bakteryjnej. Przebieg anginy wywołanej paciorkowcem jest zazwyczaj cięższy i wiąże się z ryzykiem powikłań.

Złotym standardem w rozpoznawaniu paciorkowcowego zapalenia gardła pozostaje posiew wymazu z gardła lub migdałków. Jego wynik odczytywany jest mniej więcej po dobie, a w przypadku wyniku ujemnego – po 48 godzinach. W razie ujemnego wyniku można podejrzewać zapalenie wirusowe.

Leczenie anginy

Leczenie anginy zależy od jej rodzaju. W przypadku anginy paciorkowcowej (bakteryjnej) stosuje się antybiotykoterapię, która skraca czas trwania gorączki i dolegliwości bólowych, zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań takich jak zapalenie zatok i ucha środkowego oraz skraca czas zakaźności i redukuje nosicielstwo. Należy wiedzieć, że w wielu przypadkach niezastosowanie leczenia przyczynowego również spowoduje przeminięcie objawów. Potrwa to jednak nieco dłużej, ponieważ około tygodnia lub dłużej. Wszystko zależy również od stopnia nasilenia objawów i ewentualnych powikłań.

Inaczej sytuacja wygląda w przypadku anginy wirusowej, na którą nie działają antybiotyki. Wówczas stosuje się raczej leczenie objawowe, czego elementem jest między innymi przeczekanie choroby w odpowiednich warunkach. Zaleca się:

  • dużą ilość odpoczynku, nieprzemęczanie się – organizm musi mieć czas na regenerację, a wszystkie siły powinny być skierowane na walkę z zakażeniem;
  • picie zimnych napojów celem zmniejszenia bólu gardła;
  • odpowiednie nawilżenie powietrza – w pomieszczeniach o bardzo suchym powietrzu zaleca się korzystanie ze specjalnego nawilżacza powietrza;
  • przyjmowanie zwiększonej dawki witaminy C;
  • ciepłe okłady na powiększone węzły chłonne;
  • odpowiednie nawodnienie organizmu, ponieważ gorączka powoduje nadmierne pocenie się, co z kolei wiąże się z utratą płynów z organizmu.

Całe leczenie domowe uzupełnia się przyjmowaniem środków farmakologicznych. Mogą to być preparaty zbijające gorączkę, pastylki na ból gardła, suplementy witaminowe bądź inne środki zalecone przez lekarza.

Leczenie chirurgiczne

Gdy angina wykazuje charakter nawracający – bez względu na przyczynę – zaleca się rozważenie tonsillektomii, czyli chirurgicznego usunięcia migdałków podniebiennych. Powinna być to jednak ostateczność, ponieważ migdałki podniebienne pełnią w organizmie ważne funkcje. Jednym z najczęstszych powikłań nieleczonego zapalenia gardła i migdałków jest ropień okołomigdałkowy. W razie jest wystąpienia należy skorzystać z usług laryngologa, który dokładnie oceni stan zdrowia pacjenta i usunie ropień. Usunięcie polega na nacięciu tej zmiany i pozbyciu się wydzieliny znajdującej wewnątrz.

Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Mrówka-Kata K., Namysłowski G., Mazur-Zielińska H., Banert H., Lisowska G., Wskazania do usunięcia migdałków podniebiennych, Forum Medycyny Rodzinnej, 2/2009.
  2. Katkowska M., Garbacz K., Stromkowski J., Rola Staphylococcus aureus w nawracającym zapaleniu migdałków podniebiennych u pacjentów poddawanych tonsillektomii, Otorynolaryngologia, 4/2016.
  3. Modrzyński M., Mazurek H., Zawisza E., Alergiczne zapalenie migdałków – mit czy rzeczywistość, Postępy Higieny i Epidemiologii, 59/2005.
  4. Dziekiewicz M., Radzikowski A., Angina paciorkowcowa – zasady diagnostyki i leczenia, Pediatria i Medycyna Rodzinna,2/2016.
Rehabilitacja Wrocław