Fotodepilacja Wrocław

Różnego rodzaju metody terapii manualnej mają na celu łagodzenie bólu. Często wykorzystywaną techniką o tym działaniu jest przerywana (pulsacyjna) trakcja, którą wykonuje się w aktualnej pozycji spoczynkowej. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje bólu: ostry i przewlekły. W zależności od tego fizjoterapeuta jest w stanie dobrać jak najlepszą i najbezpieczniejszą metodę leczenia.

Metody terapii manualnej

Podstawy leczenia bólu

Możliwości łagodzenia bólu są różne. Uznaje się, że może to mieć charakter zwykłego działania przeciwbólowego (oddziaływanie na skutek), jak i likwidowania przyczyny. W fizjoterapii zwykle celem jest wpływanie na wszystkie ogniwa łańcucha przyczynowo-skutkowego, najważniejsze jest jednak eliminowanie przyczyny bólu.

Z punktu widzenia potrzeb i możliwości fizjoterapii dość ważna jest klasyfikacja Steidlera rozróżniająca ból spontaniczny, wywołany uciskiem, ruchem czy z przeciążenia. Takie postrzeganie objawów bólowych może mieć znaczenie dla programowania poczynań profilaktycznych jak i leczniczych.

Sklep Spirulina

Łagodzenie bólu – metody terapii manualnej

Szereg metod terapii manualnej powstało celem łagodzenia objawów bólowych (przede wszystkim kręgosłupa). Do najpopularniejszych sposobów zalicza się metody:

  • J. Cyriax – celem terapii jest przywrócenie prawidłowej i bezbolesnej ruchomości stawowej w pełnym zakresie. Można tu odnaleźć zarówno elementy bezpośrednich działań przeciwbólowych (np. masaż poprzeczny miejsc bólowych), jak i te ukierunkowane na przyczynę dolegliwości (trakcje i manipulacje);
  • J. Menella – nie zawiera specjalnego działania przeciwbólowego, jednakże koncentruje się na jego przyczynie. To znaczy na pochodzeniu zaburzeń funkcji stawowych, spowodowanych subklinicznymi podwichnięciami lub zablokowaniami. W metodzie tej postępowanie terapeutyczne nakierunkowano na likwidację dwóch powyższych patologicznych mechanizmów. Służą temu techniki trakcji i przesunięć powierzchni stawowych;
  • OMT Kaltenborna-Evjenth’a – znajduje zastosowanie w leczeniu dysfunkcji o charakterze somatycznym (dolegliwości bólowe, hipo- i hipermobilność stawów, zmiany tkankowe). Zaletą metody jest kompleksowe podejście do problemu. Obejmuje środki dające bezpośredni efekt przeciwbólowy, a także elementy działań podtrzymujących i zapobiegawczych;
  • G. Maitlanda – ukierunkowana na likwidację bólu, ograniczenia ruchomości czy napięcia mięśniowego. Ocenie poddaje się nie tylko struktury obszaru bólowego, ale i te, z których może być on rzutowany (ból promieniujący, przeniesiony lub punkty spustowe). Ruch mobilizacyjny kończony jest zwykle tuż przed granicą bólu, a wyższe stopnie mobilizacji wprowadza się stopniowo;
  • R. McKenziego – stanowi pewnego rodzaju łącznik między kinezyterapią, terapią manualną, a pewnymi działaniami profilaktycznymi. Stosuje się w niej ruchy w pewien sposób odwracające mechanizm wywołujący dolegliwości bólowe. Istotne jest, aby tego rodzaju terapii towarzyszył fenomen centralizacji, czyli stopniowe i dośrodkowe przemieszczanie się dolegliwości bólowych;
  • D. Butlera – ma zastosowanie, gdy przyczyną dysfunkcji są zaburzenia zdolności poślizgowych struktur łącznotkankowych układu nerwowego. Jej celem jest poprawa zdolności poślizgowych pni nerwów obwodowych względem otaczających je tkanek. Metodę uzupełniają klasyczne techniki mobilizacji stawów i tkanek miękkich mających na celu m.in. uwalnianie patologicznych zrostów;
  • B. Mulligana – zwana metodą mobilizacji przez ruch. Najistotniejszym elementem jest określenie kierunku ruchu bolesnego, duże znaczenie ma jednak także plastrowanie stawu w pozycji skorygowanej.

Zobacz również: Przepuklina kręgosłupa – rehabilitacja.

Sposób działania przeciwbólowego wymienionych metod

J. Cyriax

  • działanie na punkty spustowe;
  • czynniki fizyczne połączone z rozciąganiem mięśni;
  • poprawa ruchomości międzytkankowej, przywracanie sprężystości skóry;
  • zwiększanie rozluźnienia mięśni;
  • eksteroceptywne blokowanie doznań bólowych powstałych w trakcie rozciągania mięśni.

J. Menell

  • techniki trakcji i przesunięć powierzchni stawowych ukierunkowane na subkliniczne podwichnięcie i zablokowanie stawów.

Kaltenborn-Evjeth

  • wykorzystanie dodatkowo środków wywołujących bezpośredni efekt przeciwbólowy;
  • mobilizacje tkanek miękkich, stawów i tkanki nerwowej;
  • ograniczenie hipermobilności w wybranych przypadkach;
  • ćwiczenia podtrzymujące uzyskany efekt.

G. Maitland

  • bezbolesne techniki mobilizacyjne wykonywane pod kontrolą pacjenta, dostosowane do ograniczenia ruchomości i zmian napięcia mięśniowego.

R. Mc Kenzie

  • terapia antagonistyczna w stosunku do czynnika wywołującego dysfunkcję, oparta na ruchach odwracających mechanizm wywołujący dolegliwości bólowe.

D. Butler

  • neuromobilizacje poprawiające zdolności poślizgowe struktur łącznotkankowych układu nerwowego;
  • klasyczne techniki mobilizacyjne stawów znajdujących się w okolicy struktur nerwowych poddawanych terapii.

B. Mulligan

  • mobilizacje stosowane dla torowania ruchu niebolesnego;
  • plastrowanie stawu.

Podsumowanie

W odróżnieniu do środków fizykalnych, metody terapii manualnej cechuje podejście funkcjonalne, ukierunkowane na likwidację przyczyn dolegliwości bólowych. W tym przypadku trudno jest o uniwersalne podejście do metod, w kontekście licznych i nie zawsze wykrywalnych przyczyn bólu.

Właśnie dlatego autorzy prezentują sposoby wnikliwej oceny stanu pacjenta i do jej wyników dobierają terapię. Nie można również mówić o wyższości jednej metody nad drugą, ponieważ charakteryzuje je różne podejście funkcjonalne.

Bibliografia

  1. Kaltenborn F., Manualne mobilizacje stawów kończyn, Wydawnictwo Comer, Toruń 1996.
  2. Nowotny J., Podstawy fizjoterapii, tom III, Wydawnictwo Kasper, Kraków 2005.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław