Zasady plastyczności układu nerwowego

///Zasady plastyczności układu nerwowego
Targi oraz kongres medycyny fizykalnej i rehabilitacji

Zasady plastyczności układu nerwowego

– sformułowane na podstawie badań naukowych.

Zasady plastyczności układu nerwowego

1. Wykorzystaj albo zapomnij.

– obwody nerwowe, które przez dłuższy czas nie są aktywowane do wykonania czynności ruchowych ulegają zanikowi;
– obszar korowy będąc na długo pozbawiony odpowiedniej informacji sensorycznej przejmie funkcję odbioru sygnałów innego typu;
– przy wyuczonym pomijaniu zaangażowania danego układu motorycznego może dojść do dalszych zaburzeń funkcji.

2. Wykorzystaj i popraw.

– gdy poprzez konkretne zadania ruchowe dochodzi do poprawy jakości wykonywania danej czynności ruchowej, towarzyszą temu głębokie zmiany plastyczne w korze ruchowej;
– trening rehabilitacyjny w połączeniu z ograniczeniem czynności sprawnej kończyny górnej przynosi efekt poprawy funkcji kończyny uszkodzonej (u osób po udarze jednostronnym).

3. Liczy się dokładność.

– plastyczność układu nerwowego jest warunkowana przez nabywanie umiejętności, a nie poprzez wzrost aktywności ruchowej;
– rehabilitacja zadaniowa może przynieść większy efekt poprawy funkcji.

4. Liczy się liczba powtórzeń.

– aby spowodować trwałe zmiany neuronalne, konieczne jest powtarzanie nauczonych sekwencji ruchowych.

5. Liczy się intensywność.

– dla osiągnięcia efektu plastyczności konieczny jest trening o odpowiednio wysokiej intensywności.

6. Liczy się czas.

– na przestrzeni czasu treningowego pojawiają się różne formy plastyczności;
– proces rehabilitacji na ogół powinien rozpoczynać się możliwie wcześnie.

7. Liczy się to, co najistotniejsze.

– aby wywołać efekt plastyczności bodźce treningowe muszą być odpowiednio istotne i powodować koncentrację;
– trening zadaniowy nakierowany na czynności istotne dla pacjenta przyspieszy poprawę funkcji.

8. Liczy się wiek.

– możliwości wzbudzania plastyczności układu nerwowego maleją u osób starszych.

9. Liczy się przeniesienie.

– zdobywanie kolejnej umiejętności ruchowej może być łatwiejsze, jeżeli jest ona zbliżona do nauczonej poprzednio;
– ćwiczenie jednej umiejętności ruchowej nie pozwala na uogólnione opanowanie innych.

10. Liczy się interferencja.

– plastyczność będąca wynikiem jednego doświadczenia ruchowego może zaburzać inne zachowania;
– rehabilitacja wymuszająca nieprawidłową kompensację może przyczynić się do zaburzenia powrotu prawidłowych funkcji.

Źródło: Pocketbook of Neurological Phisiotherapy, red. Sheila Lennon PhD Msc BSc MCSP, Maria Stokes PhD MSCP

  Rehabilitacja kadry olimpijskiej

Zostaw komentarz