Choroba niedokrwienna serca – fizjoterapia

//Choroba niedokrwienna serca – fizjoterapia

Choroba niedokrwienna serca – fizjoterapia

Klinicznym wyrazem tego schorzenia to choroba wieńcowa (niewydolność wieńcowa) – dusznica bolesna – zawał mięśnia sercowego.

Choroba wieńcowa – morbus coronarius

Cel:Choroba niedokrwienna serca

– usprawnienie pracy serca przez zmniejszenie oporów obwodowych, zwolnienie czynności serca i poprawę jego ukrwienia.

1. Naświetlanie promieniami nadfioletowymi

Ogólne:

dawki – E – progowy lub E I stopnia.

Zabiegi:

co drugi dzień.

Seria:

do 20 zabiegów.

Miejscowe wg Wellischa:

od 4 do 6 małych pól na klatce piersiowej.

Dawki:

rumienie II st. i III st.

Zabiegi:

co 7-8 dni i powyżej.

Uwaga!
Promienie UV (wg Jankowiaka) obniżają poziom cholesterolu w surowicy krwi oraz podwyższają stężenie kwasu askorbinowego u chorych na miażdżycę.

2. Kąpiele czterokomorowe galwaniczne

Natężenie:

do 10 mA.

Czas:

10-15 minut.

3. Jonoforeza

1% roztworu chlorku wapnia (na lewe ramię).

Natężenie:

6-12 mA.

Czas:

20 minut.

4. Masaż segmentarny

5. Kąpiele kwasowowęglowe

– początkowo kąpiele częściowe kończyn górnych, potem dolnych i następnie równocześnie kąpiele kończyn górnych i dolnych wg Tochowicza;

– półkąpiele można stosować dopiero w późniejszym okresie leczenia po przystosowaniu się krążenia wieńcowego do bodźców kąpielowych.

Temperatura:

34 stopni.

Czas:

5-15 minut.

Zabiegi:

co drugi dzień.

6. Leczenie uzdrowiskowe

Wymaga szczególnie ostrożnego doboru chorych i racjonalnej organizacji leczenia.

Cel:

– usprawnienie krążenia wieńcowego.

Uzdrowiska:

– Ciechocinek;
– Inowrocław;
– Kudowa Zdrój;
– Nałęczów;
– Polanica Zdrój.

Uwaga!
1. Do leczenia uzdrowiskowego nadają się przede wszystkim chorzy z dusznicą bolesną, której podłoże stanowią wyłącznie lub przeważnie zaburzenia czynnościowe naczyń wieńcowych.
2. Choroba wieńcowa bez objawów przebytego zawału i bez ostrych bólów wieńcowych.
Chorzy w początkowych okresach zmian miażdżycowych w naczyniach wieńcowych (ostrożnie).
3. Chorzy z niewielkimi dolegliwościami dusznicowymi w postaci rozpierania i ucisku za mostkiem czy niewielkich, krótkotrwałych bólów występujących po wysiłkach fizycznych lub w stanach emocji – z krążeniem wydolnym, bez wydajniejszej rozstrzeni serca i innych powikłań.
4. Leczenie uzdrowiskowe jest przeciwwskazane u chorych w podeszłym wieku z daleko posuniętymi zmianami chorobowymi.
5. Nadmierne obciążenie krążenia w uzdrowisku może spowodować pogorszenie ukrwienia mięśnia sercowego i przyczynić się do wystąpienia niewydolności krążenia.

7. Kinezyterapia

Cel:

– poprawa ogólnej sprawności i siły mięśni szkieletowych bez nadmiernego obciążenia serca;
– zwiększenie adaptacji naczyń wieńcowych do zmieniających się warunków krążenia.

Kinezyterapia:

– ćwiczenia czynne – bez obciążenia, obejmujące duże grupy mięśniowe, w powolnym i średnim tempie, z różnych pozycji wyjściowych z przewagą siedzącej i stojącej;
– z umiarkowanym napięciem i lekkim oporem;
– chodzenie;
– ćwiczenia oddechowe.

Uwaga!
1. W razie braku odczuć bólowych i przy dobrym ogólnym samopoczuciu oraz przy dobrej wydolności krążeniowo-oddechowej włącza się ćwiczenia ze stopniowo wzrastającym, ale umiarkowanym tempem wysiłku z oporem. Ważne jest, aby zwracać uwagę na prawidłowe łączenie ruchów z oddychaniem.
2. U chorych z objawami stenokardii i z zaawansowaną miażdżycą naczyń wieńcowych stosuje się ćwiczenia, których celem jest maksymalna aktywizacja mechanizmów kompensacyjnych układu krążenia i wyzyskania działania ogólnie tonizującego. Szczególną uwagę należy zwracać na kształtowanie się u tych chorych rytmu i tempa ruchu niepowodujących odczuć bólowych.

Zawał mięśnia sercowego – infarctus myocardii – fizjoterapia

Zasady leczenia tak jak w chorobie wieńcowej i przewlekłej niewydolności krążenia.

1. Kinezyterapia (model A i B wg Askanasa)

Program usprawniania mieści się w czasie 3-6 tygodni w zależności od stanu klinicznego chorego.

Model A

Pobyt w szpitalu około 21 dni, program usprawniania podzielony jest na cztery pięciodniowe okresy:

I okres:

trwa od 1 do 5 dnia:

– ćwiczenia w pozycji leżącej;
– ćwiczenia oddechowe;
– ćwiczenia rozluźniające.

Czas:

5-7 minut.

II okres:

trwa od 6 do 10 dnia.

– ćwiczenia w pozycji leżącej i siedzącej:
–> oddechowe pogłębione;
–> dynamiczne małych grup mięśniowych;
–> izometryczne wybranych grup mięśniowych.

– ćwiczenia dynamiczne kończyn górnych i dolnych;
– ćwiczenia dynamiczne koordynacyjne;
– ćwiczenia rozluźniające.

Czas:

10-15 minut.

III okres:

trwa od 11 do 15 dnia.

– ćwiczenia w pozycji siedzącej:
–> oddechowe pogłębione;
–> ćwiczenia dynamiczne małych grup mięśniowych;
–> izometryczne wybranych grup mięśniowych;
–> dynamiczne kończyn górnych i dolnych;
–> koordynacyjne;
–> rozluźniające.

– dawkowany marsz.

Czas:

15-20 minut.

IV okres:

dzień 16 i dalsze.

– ćwiczenia w pozycji siedzącej i w marszu:
–> oddechowe pogłębione;
–> dynamiczne kończyn górnych i dolnych;
–> dynamiczne koordynacyjne;
–> lekkie ćwiczenia oporowe w pozycji siedzącej;
–> rozluźniające;
–> dawkowany marsz;
–> chodzenie po schodkach do 1/2 piętra.

Czas:

15-20 minut.

Program ten obejmuje pełne uruchomienie chorego już w trzecim tygodniu. Po trzech tygodniach chory może kontynuować rehabilitację w warunkach poszpitalnych.

Model B

Pobyt chorego w szpitalu od 35-42 dni. Rehabilitacja fizyczna wewnątrzszpitalna podzielona również na 4 okresy:

I okres wstępny

Prowadzi się ćwiczenia:

– oddechowe;
– izometryczne;
– dynamiczne małych grup mięśniowych;
– rozluźniające.

Czas:

6-10 minut.

II okres rehabilitacji fizycznej w pozycji leżącej

Prowadzi się ćwiczenia:

– oddechowe;
– dynamiczne małych grup mięśniowych;
– izometryczne;
– oddechowe pogłębione;
– dynamiczne kończyn górnych i dolnych;
– dynamiczne koordynacyjne;
– rozluźniające;
– zmiany pozycji wzdłuż osi ciała.

Czas:

15-26 minut.

III i IV okres rehabilitacji w pozycji siedzącej i pełne uruchomienie chorego

Prowadzi się ćwiczenia:

– oddechowe i dynamiczne;
– dynamiczne w pozycji siedzącej;
– z dawkowanym oporem w pozycji leżącej i siedzącej kończyn dolnych;
– próba chodzenia po schodach do I piętra.

Po wyjściu ze szpitala należy kontynuować rehabilitację poszpitalną:

– domowo-ambulatoryjną;
– sanatoryjną.

2. Leczenie uzdrowiskowe

Do rehabilitacji poszpitalnej kieruje się chorych po przebytym zawale serca w okresach wczesnych na zlecenie ośrodków klinicznych, natomiast do sanatoriów uzdrowiskowych kwalifikują się chorzy po upływie co najmniej 6 miesięcy od dokonania się zawału, przy dobrym stanie ogólnym.

Uzdrowiska:

– Ciechocinek;
– Inowrocław;
– Kamień Pomorski;
– Konstancin;
– Kudowa-Zdrój;
– Nałęczów;
– Polanica-Zdrój;
– Świnoujście.

Uwaga!
Szczególną ostrożność należy zachować w przypadkach, w których zawał przebiegał we wczesnym okresie z objawami niewydolności krążenia.

Polecane produkty:

Zostaw komentarz