Fizjoexpert Futuro

Otwór szyjny (łac. foramen jugulare) leży na pograniczu kości potylicznej i części skalistej kości skroniowej, w tylnym dole czaszki. Ponadto jego lokalizację określa się nieco do tyłu i ku bokowi od kanału tętnicy szyjnej.

 

Otwór szyjny – budowa

Otwór szyjny powstaje przez zetknięcie się ze sobą dwóch wcięć szyjnych, występujących na krawędziach wymienionych we wstępie kości. Dokładniej omawiając, leży on między częściami bocznymi kości potylicznej, a piramidą kości skroniowej. W efekcie powstaje wrzecionowata przestrzeń. Dodatkowo należy wspomnieć, że otwory szyjne cechuje asymetria, gdyż prawy jest zwykle większy od lewego.

W samym otworze występuje czasem mniejszy wyrostek, który dzieli go na dwie części:

  • boczną;
  • przyśrodkową.

Otwór ten przedziela drobna listewka kostna o nazwie wyrostek śródszyjny na dwie części. Mniejsza (przyśrodkowa) leży z przodu, z kolei większa (boczna) ku tyłowi.

Ku przodowi i do boku wcięcia szyjnego piramidy leży spory dół szyjny (łac. fossa jugularis). Spoczywa w nim poszerzony, górny odcinek żyły szyjnej wewnętrznej, który nazywa się opuszką żyły szyjnej wewnętrznej.

Sklep Spirulina

Górna, kostna ściana tworzy jego dno i stanowi jednocześnie dolną ścianę jamy bębenkowej (ściana żylna).

Zawartość otworu szyjnego

Przez boczny odcinek otworu szyjnego przechodzi nerw błędny, nerw dodatkowy, żyła szyjna wewnętrzna oraz tętnica oponowa tylna. Z kolei przez część przyśrodkową zatoka skalista dolna oraz nerw językowo-gardłowy.

Pozostałe informacje

Otwory szyjne pełnią ważne funkcje w organizmie, ponieważ odpływa z nich aż 95% krwi z obszaru głowy. Istotną informacją jest fakt, że u osób starszych otwory szyjne ulegają nieznacznemu powiększeniu się. Ma to szczególne znaczenie przy wykonywaniu niektórych operacji, np. resekcji żyły szyjnej wewnętrznej.

Niekiedy, przy złamaniach kości czaszki, może dojść do uszkodzenia otworu szyjnego. W efekcie istnieje ryzyko wystąpienia zespołu Colleta-Sicarda. Jest to zespół objawów związanych z obwodowym porażeniem czterech ostatnich nerwów czaszkowych:

  • językowo-gardłowego;
  • błędnego;
  • dodatkowego;
  • podjęzykowego.

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, Tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004.
  2. Aleksandrowicz R., Ciszek B., Anatomia kliniczna głowy i szyi, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007.
  3. Krechowiecki A., Czerwiński F., Zarys anatomii człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław