Rehabilitacja po rekonstrukcji ACL

Rehabilitacja po rekonstrukcji ACL 4.78/5 (95.68%) 37 ocen

Rehabilitacja pacjentów po endoskopowej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL)

Uszkodzeniom więzadła krzyżowego przedniego często towarzyszą obrażenia:

– chrząstki stawowej;
– łąkotki;
– więzadła pobocznego;
– krwiak stawu kolanowego (przy ostrych obrażeniach ACL i chrząstki).

Staw kolanowy ACL

Całkowite zerwanie ACL powoduje niestabilność stawu kolanowego.

W celu otrzymania informacji o rodzaju, lokalizacji i rozległości obrażeń stosuje się testy
kliniczne oceniające stabilność stawu kolanowego:

– test przemieszczenia przednio-tylnego piszczeli względem nasady kości udowej;
– test Lachmana;
– Pivot Shift;
– badanie więzadeł krzyżowych tylnych;
– badanie więzadeł pobocznych;
– testy łąkotkowe;
– badanie stawu rzepkowo-udowego.

Metodą rozstrzygająca w rozpoznaniu uszkodzenia ACL jest artroskopia.
Rekonstrukcję endoskopową ACL wykonuje się z przeszczepu pobranego ze ścięgna m. półścięgnistego i smukłego lub z więzadła właściwego rzepki.

W badaniu należy zwrócić uwagę na:

– subiektywne odczucia pacjenta (odczuwanie stabilności stawu i bólu);
– ocenę obwodów stawu;
– ocenę ruchomości stawu.

Do oceny leczenia stosuje się następujące skale:

Layshloma, Cincinnati, IKDC.

Cele fizjoterapii – rehabilitacja po rekonstrukcji ACL:

– przywrócenie zakresu ruchu;
– likwidację obrzęku, wysięku;
– zniesienie bólu w stawie;
– stymulacja czucia głębokiego.

Przyjmuje się, że po 4-5 miesiącach po operacji należy stosować na przemian ćwiczenia w zamkniętych i otwartych łańcuchach kinematycznych.

Zakres czynnego zginania kończyny w stawie kolanowym w wieku 18-40 lat wynosi 130-135 stopni, a w grupie wiekowej 40-60 lat – 125 stopni.

Powrót do pełnej sprawności podstawowej – około 6 miesięcy.
Powrót do sportu wyczynowego – po rekonstrukcji otwartej – około 12 miesięcy, artroskopowej – około 8 miesięcy.

Postępowanie fizjoterapeutyczne po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL)

Od dnia operacji do opuszczenia szpitala – 5 dni fizjoterapii szpitalnej:

– chłodzenie;
– ruchy bierne na szynie CPM w ograniczonym zakresie ruchu (0-45, 0-60 stopni);
– ćwiczenia izometryczne;
– nauka chodu o kulach w ortezie.

Od 5-6 dnia do 5 tygodnia po operacji – fizjoterapia ambulatoryjna:

– krioterapia (oparami azotu), chłodne okłady co 6 godzin;
– mobilizacja stawu rzepkowo-udowego;
– ćwiczenia izometryczne mięśni czworogłowych i pozostałych mięśni kończyn dolnych;
– ćwiczenia bierne na szynie CPM;
elektrostymulacja mięśni czworogłowych i tylnych mięśni uda;
– ćwiczenia propriocepcji w zamkniętych łańcuchach kinematycznych;
– doskonalenie chodu o kulach w ortezie.

W 5 tygodniu:

– pełne obciążenie kończyny operowanej, do którego dochodzi się ćwiczeniami propriocepcji z kontrolą nacisku na podłoże na platformie tensometrycznej stopniowo od 2 tygodnia;
– nauka chodu bez kul;
– ćwiczenia czynne i czynne z częściowym oporem w otwartych łańcuchach kinematycznych grup mięśniowych poza przednią okolicą operowanego stawu kolanowego.

Od 6 do 12 tygodnia po rekonstrukcji:

– w 6 tygodniu zakres ruchu na szynie CPM ok. 90 stopni, następnie dąży się do uzyskania pełnego zakresu;
– ćwiczenia na ergometrach rowerowych;
– nauka prawidłowego wykonywania faz chodu;
– ćwiczenia na stepach;
– marsz na bieżni ruchomej (propriocepcja dynamiczna), następnie marsz przy zmianie kąta nachylenia bieżni;
– chód po schodach;
– ćwiczenia propriocepcji na miękkim podłożu (trampolina).

Od 13 do 19 tygodnia po rekonstrukcji:

– kontynuacja elementów z poprzedniego etapu;
– w 13 tygodniu pomiary momentów sił (Nm) i sił (N) w zakresach kątowych: 70 stopni dla prostowników i 30 stopni dla zginaczy – na podstawie wyników trening siły w statyce – do 40% wartości maksymalnych momentów sił, zwiększane w kolejnych tygodniach.
– gdy wartość momentów sił kończyny operowanej osiąga 70% tych wartości kończyny zdrowej, wprowadza się:
-> bieg na bieżni;
-> trucht na miękkim podłożu;
-> następnie bieg na twardym podłożu;
-> bieg o zmiennym kierunku;
-> ćwiczenia specyficzne dla uprawianej dyscypliny sportowej.
– ćwiczenia na siłowni dla pozostałych grup mięśniowych;
– masaż wirowy do 2 razy w tygodniu.

Pomiędzy 16 a 18 tygodniem – ćwiczenia izokinetyczne w ograniczonym zakresie ruchu:

od prędkości 120 stopni na sekundę, w kolejnych tygodniach – 90 stopni, 60 stopni na sekundę.

Od 20 tygodnia do 6-8 (indywidualnie) miesięcy po rekonstrukcji:

– kontynuacja elementów z poprzedniego etapu;
– rozszerzenie treningu siłowego o testy sił dynamicznych w otwartych łańcuchach kinematycznych w pełnym zakresie ruchu ze stopniowym zwiększaniem oporu;
– 2 razy w tygodniu ćwiczenia wpływające na rozwój siły, wytrzymałości, wydolności, równowagi, skoczności;
– 2 razy w tygodniu rozwój szybkości, zwinności, sprawności, orientacji;
– basen raz w tygodniu po ćwiczeniach.

Polecane produkty
Udostępnij